"عابر کوچه های پاییزی شهر عـــــشق...."

زندگی دایره است

مرکزش صفر بزرگ...

می خواهم دستهایم را به

گرو منم داخل آن

و تویی نیز چو من

و من و تو با هم

می توانیم که از صفر بسازیم عددی

و به اندازه خود

حجم این دایره را بیش کنیم

گر چه صفریم،ولی گسترش خویش کنیم

پس اگر من به تو یاری نکنم

و تو مانی بی من

یا بمانم بی تو

آسمان بی کس و بی مهر شود

دایره خالی و بی مصرف و خود

صفر شود...